-...καλά, θές το Θεο να σου "πει" για να βοηθήσεις μια γιαγιά να περάσει το δρόμο;
-Ε...μα ναι!
-Α, καλά!

Οι δημόσιοι χώροι ανήκουν σε όλους!

Το Σάββατο 17 Οκτωβρίου 2009, διοργανώνουμε φεστιβάλ διαμαρτυρίας για την επίθεση της αστυνομίας σε νεαρούς που διασκέδαζαν στην Πλατεία Φανερωμένης. Θεωρούμε ότι οι δημόσιοι χώροι ανήκουν σε όλους που τους χρησιμοποιούν, πολίτες και μετανάστες, άντρες και γυναίκες, νέους και γέρους ανεξάρτητα από την εθνικότητα τους, την εμφάνιση τους ή τις πολιτικές τους πεποιθήσεις. Η προσπάθεια της αστυνομίας να ποινικοποιήσει την παρουσία της νεολαίας στην Πλατεία της Φανερωμένης θα συναντήσει την αντίσταση μας. Θέλουμε ζωντανές πλατείες όπου οι άνθρωποι θα κοινωνικοποιούνται ελεύθερα. Η αστυνομική τρομοκρατία στην παλιά πόλη δεν θα περάσει.

Το φεστιβάλ που θα γίνει στην Πλατεία Φανερωμένης θα περιλαμβάνει έκθεση φωτογραφίας, γκραφίτι σε καμβά, παράσταση δρόμου, προβολές και μουσική. Θα αρχίσει στις 17.00 το απόγευμα και θα συνεχιστεί μέχρι τις 12.00. Θα υπάρχουν σύντομες παρεμβάσεις από νεαρούς/ες Κύπριους και μετανάστες που έτυχαν κακομεταχείρισης από την αστυνομία και δηλώσεις στήριξης στο δικαίωμα συνάθροισης στους δημόσιους χώρους από ανθρώπους των τεχνών και των γραμμάτων.

αναδημοσίευση από alertcy.wordpress.com

Είχε κατεβάσει, λίγο διστακτικά η αλήθεια, το τελευταίο ποτήρι τζιν.Ήξερε πως έπρεπε να 'χε σταματήσει να πίνει εδώ και αρκετή ώρα.Μάλλον αντανακλαστικά ακόμη έπινε, δεν απέμεινε τίποτα άλλο να κάνει αλλά έπρεπε με κάποιο τρόπο να μη σκέφτεται..
Ένιωθε ευτυχισμένος, ένιωθε μια βαθιά αυτάρεσκη ικανοποίηση.
Κατάφερε επιτέλους να σκέφτεται μόνο τον εαυτό του, μόνο το καυλί του και μόνο την κοιλιά του.Κάθε βράδυ ήτανε με άλλη γκόμενα στο κρεβάτι(στο μπαλκόνι, στο αυτοκίνητο, στην πιλοτή, στο μπουρδέλο κτλ κτλ..).

Πλέον είχαν λυθεί τα χέρια του.Φθάνει καθημερινά, με το που ξυπνούσε να είχε στο επόμενο μισάωρο κατεβάσει ήδη τα πρώτα δύο ποτηράκια:"Ξέρετε, αυτά για ν' ανοίξει το μάτι.."
Γενικά, στη ζωή του ήταν πάντοτε χαμηλών τόνων.Άνηκε σ' αυτή τη φράξια των "αρνητιστών" που δεν έβλεπαν και πολύ μέλλον στην ανθρωπότητα(του άρεσε να είναι βαρύγδουπες οι αναλύσεις του..) κι έκανε το παν να το δείχνει αυτό με κάθε πιθανό τρόπο.
Σταμάτησε να ακούει οτιδήποτε δεν μπορούσε να καταλάβει αλλά κι αυτά που καταλάβαινε τα άκουγε μόνο αν ικανοποιούσαν καμιά 100 προϋποθέσεις.
Φυσικά, δεν έκανε και πάρα πολλά γι αυτά που διαφωνούσε.Είπαμε, ήταν χαμηλών τόνων και αυτό ήταν το καύσιμό του.Έκαιγε δηλαδή απ' αυτή τη "βενζίνη" που δεν έβγαζε καθόλου καυσαέριο, κι όπως ήταν αναμενόμενο αυτού του είδους τα "διαφωνούντα υποκείμενα"(έτσι είχε βαφτίσει την αφεντιά του) καταλήγουν κάπου παρέα με καμπόσα παρόμοια «εκθέματα» στα κάτω ράφια ενός ξεχασμένου «μουσείου».
Έτσι σαν γνήσιος οπαδός της θεωρίας-και μόνο-στα 45 του περίπου ξεκίνησε να πίνει.Μέχρι τότε, για να μη ξεχαστώ, δεν είχε πολλά πάρε-δώσε με το αντίθετο φύλο.Με άλλα λόγια, το μουνί εμφανιζόταν πιο σπάνια γι αυτόν απ' ότι ένας πίνακας του πικάσο θα εμφανιζόταν στο τοίχο μιας εκκλησίας(δίπλα απ' αυτόν του χριστού βέβαια).
Μέχρι τα 48 του είχε γίνει καθαρόαιμος αλκοολικός κι από τα λεγόμενά του και πολύ χαρούμενος γι αυτό.Πλέον ο αρνητισμός του καταλάγιασε και μαζί του ησύχασαν και οι σκέψεις του.Φυσικά το συκώτι του δεν συμφωνούσε μ' αυτό αλλά δεν θυμόταν να 'χε ρωτήσει κιόλας την άποψή του...
Πλέον, γύρω στα 50 του βρισκόταν στα πολύ τελευταία του.Ήταν ξεκάθαρο και γι' αυτόν πως στο καντήλι του δεν απέμενε και πολύ λάδι(είχαν δίκαιο τελικά αυτά τα ζώα, οι μαλάκες οι γιατροί!!).
Την προηγούμενη μέρα κάνοντας ντους μετά από, ίσως 2 βδομάδες, ένιωσε ένα ζεστό υγρό να στάζει από την μύτη του.Ένιωσε πως με κάθε σταγόνα απ' αυτό το υγρό γινόταν όλο και πιο αδύναμος.Τόσο αδύναμος που πλέον δυσκολευόταν να κρατηθεί στα πόδια του.Πριν καλά-καλά συνειδητοποιήσει τι είχε συμβεί, έχασε σχεδόν 1 λίτρο αίμα(απ' ότι του είπαν λίγο πιο μετά στο νοσοκομείο).
Στο νοσοκομείο του είπαν επίσης πως-δυστυχώς ή ευτυχώς δεν θα μάθουμε ποτέ-δεν του απέμειναν και πολλά μερόνυχτα.
Το επόμενο πρωί ήπιε, με το που ξύπνησε, στην υγειά την δικιά του και των γιατρών.
Η νοσοκόμα που πέρασε, το μόνο που μπορούσε να βγάλει από τον παππού, που βρισκόταν ξαπλωμένος στο δίπλα απ' αυτόν κρεβάτι, ήταν πως καθώς άνοιγε το παράθυρο με το μπουκάλι στο χέρι ήπιε μια μεγάλη γουλιά πριν την πετάξει έξω.
Μαζί μ' αυτήν και το κορμί του.

Ήταν σίγουρος ότι από τον 7ο όροφο δεν θα είχε καμία σωτηρία.
Έτσι κι έγινε!

Στην παγκόσμια βιβλιογραφία εκτός άλλων υπάρχουν και «βιβλία» τα οποία προσφέρουν ατελείωτες στιγμές γέλιου.Πάρτε μια γεύση, μέχρι να καταφέρω να το κάνω όλο upload γι όσους ενδιαφέρονται..(εδώ είναι το αρχείο)
Θησαυρός πραγματικός!

Γέμισε το μυαλό μου και πάλι, επειδή μάλλον δεν έχω κάτι καλύτερο να κάνω, με σκέψεις ότι να' ναι.Έχω να περιμένω αρκετά τις επόμενες μέρες, λογικά δεν έπρεπε..δεν γαμιέται όμως!
Εδώ και πάλι, όπως πάντα, έτσι όπως έμαθα να λειτουργώ.Να περπατάς και να φεύγουν κομμάτια από πάνω σου, να τα βλέπεις να πετάνε και να χαίρεσαι.
Loop hole......Hola senor!!
Αυτά που ζω δεν θα τα ζω για πολύ ακόμα,όχι γιατί σκέφτομαι να γίνω αυτόχειρας, απλά δεν θα τα ζω για πολύ ακόμα,τόσο απλά.Δεν θα είμαι εδώ να τα ζω, θα είμαι αλλά θα καταφέρω να κόψω τα σχοινιά..δεν ξέρω, ακόμα δεν αποφάσισα.
Απολαμβάνω αυτή τη στιγμή.
Ένα φρικιό που θέλει να ελέγχει τα πάντα γύρω του, κι όμως φλερτάρει (και) με τις μαύρες τρύπες(παν ιντέντετ).Οι χαώδεις στροβιλισμοί του μυαλού, τα πανέμορφα σκατά που νιώθεις να σε αγκαλιάζουν σε κάθε σου σκίρτημα.Είτε αυτό είναι της σκέψης είτε αυτό είναι του σώματος-και ποιος τολμά εξάλλου να τα διαχωρίσει αυτά τα δύο.
Μάλλον είμαι καταδικασμένος.Ισόβια κατάδικος σε μια φυλακή που στην είσοδο της γράφει "Μαλακία macht frei"..
Τι ωραίες οι μαύρες τρύπες όμως!Ακόμα κι αυτό που σε καίει το μεσημέρι στην παραλία, ακόμα κι αυτό δεν είναι πρόβλημα γι αυτές.Όχι μόνο δεν είναι πρόβλημα δεν είναι καν ζήτημα.Η κβαντική απορρόφηση σε ένα κατά τ' άλλα συνεχές "πρόβλημα".

Σκεφτόμουνα να γράψω στο τρίτο πρόσωπο όλο το προηγούμενο.Σκεφτόμουνα να με προστατέψω, όπως έμαθα να κάνω πολύ καλά τα τελευταία χρόνια, από τα ξένα μάτια και ακόμα περισσότερο από τις ξένες σκέψεις..Δεν είμαι σίγουρος τι φοβάμαι περισσότερο.Την ιδιοτέλεια της κριτικής ή το ψέμα που είναι σύμφυτο με τις ίδιες τις λέξεις!
Τώρα που το ξανασκέφτομαι όμως πιο πιθανό είναι το πρώτο.Ο άλλος, ο ξένος, αυτού που αγωνιάς να μιλήσεις και να δείξει κατανόηση.
Πόσο γελασμένος όμως φαίνεσαι κάθε φορά.Καμία κατανόηση και πολλές φορές καμία προσπάθεια έστω ειλικρινούς ανάγνωσης.
Και νιώθεις αυτό το κενό, νιώθεις ευάλωτος βλέπεις το καθρέφτη και αυτός δεν τολμά καν να κοιτάξει προς τα πίσω.Μυρίζεις γι ακόμα μια φορά αφέλεια από μακριά...
Αλλά τι περίμενες βρε ζώο;;
Εδώ άνθρωποι που σε είδαν πλήρως ξεγυμνωμένο από το οτιδήποτε δεν κατάφεραν ούτε μια στιγμή να έρθουν κοντά σου, ούτε καν να το υποκριθούν, ο άγνωστος θα το καταφέρει;

Τελικά όμως για να τελειώνουμε με αυτό το παραμύθι, αυτοί που θα φέρεις-έρθουν δίπλα σου είναι αυτοί που θα παραμείνουν πιο μακριά σου από ποτέ αφού είναι απ' αυτούς που έχεις τις περισσότερες των απαιτήσεων.
Οι άλλοι, οι ξένοι είναι αυτοί που θα βρίσκονται πιο κοντά σου, οι φιλικότεροι από τους φίλους.Οι εραστές στην θέση των εραστών.
Άρα μάλλον δεν θα 'πρεπε να φοβάμαι το πρώτο πρόσωπο...Βασικά δεν θα πρέπει να φοβάμαι να ξεγυμνωθώ.
Πόσο χειρότερα μπορεί να πάει κι αυτή τη φορά;

τι ωραία ακούγονται οι λέξεις "Παράλογο" και " 'Α-λογο" δίπλα από το "Λογικό"

πόσο όμορφα μη-παράλογη η ύπαρξη του παραλόγου!

ειδάλλως πώς θ' αντέχαμε τόση λογική;;



-Ναι, γεια σας!

-Χαίρεται!

-Μπορώ να' χω ένα καφέ ελληνικό;

-Βεβαίως, πώς τον πίνετε;

-Μισό λογικό, μισό παράλογο!

-Ορίστε;;;

-Τίποτα, τίποτα...εεεε με λίγη ζάχαρη σε παρακαλώ

-Κάτι άλλο;

-Αυτά, ευχαριστώ...

-(τι περίεργο φυντάνι πιάσαμε κι αυτή τη φορά...)