Νιώθω τόσο αδύναμος όσο χρειάζεται για να γράψω!

Η υπεραξία της μέρας είν' η νύχτα..πόσο πιο μαλακία μπορεί ν΄ακουστεί;;
Η μέρα και μετά όλες οι πανέμορφες αποχρώσεις του μαύρου. Το τελευταίο σπίρτο που βράχηκε από μια μπόρα που κανένας μετεωρολογικός δορυφόρος δε θα μπορούσε να προβλέψει.
Φακός με φως πιο δυνατό κι απ' τον ίδιο τον ήλιο..42 φορές προσπάθησα να διαβάσω τις οδηγίες χρήσης αλλά και τις 43 απέτυχα.
I amuse myself, like a band on its final concert.

Έχω πυρετό ή μάλλον είχα πυρετό ή μάλλον κάνει απλά ζέστη ή μάλλον απλά δεν ήπια αρκετά..Μάλλον μάλωσα με το ποτήρι, μάλωσα με τη φωτιά, με τα ξύλα, με τα τζάκια με τον καπνό!
Πότε πύκνωσε ο αέρας πώς και δεν παίρνω ανάσα;;

Ρωτούσα κάποτε, τώρα δίνω τις απαντήσεις στις ερωτήσεις που ποτέ δεν ρώτησα..
-τότε γιατί ρωτούσες;
-διότι δεν είχα κάτι καλύτερο να κάνω!
-
-
-
-
-θα με περιμένεις έξω;
-ναι!
-Θα με περιμένει έξω!!Θα με περιμένει έξω!!..
(σιωπή)
------------------------------------------------------------------------


Μόλις έσπασε το βιτρώ από μια πέτρα!
Τι χρώμα ήταν η πέτρα;
Στο χρώμα τ' ουρανού..

ΥΓ.
Αμήν!

He climbed up a tree. They chopped it down. He hid in a
Lake. They drained it. He crouched behind a mammoth.
They made it extinct. He flew on the wing with a vampire.
They put a stake through its heart. He floated away. They
reintroduced gravity. He became very kind. They outlawed
charity. He regressed so far he became a fish. They greatly
increased the velocity of evolution. He had gold in his mouth.
They de-transmuted it to lead. He killed an Englishman. They
legalized murder. He smoked heavily. They banned tobacco.
He remembered how to breathe. They poisoned the air. He
lead a rebellion. They took steps to rapidly quell it. He lay
in a cornfield. They harvested it. He took up residence in a
monastery. They closed all religious orders down. He tarried
a while on a strange staircase. They outlawed first storey or
more, buildings. He lingered in a dream they shut down
sleep. He fell in with the Night Marauders. They introduced
sunlight 24 hours a day. He imbibed a thick liquid. They made
it boil quickly in his bladder. He thought he was the Pope
they dismantled the remnants of religion. He dwelt within
an asylum. They emptied it and all like it. He lived in the
community until he died. They found a way to revive the
dead. He would live forever, they were powerless to stop it.


Από το βιβλίο: The Haunted Head από Nick Blinko

Αυτό είναι το τραγούδι της ελπίδας
Ένα τραγούδι αφιερωμένο
Πρωινό ξύπνημα καλοκαιριού,
βελούδινο σαν τα φτερά μιας πεταλούδας

Έτσι λοιπόν αδιάφορα, μακριά-κοντά σε ξένους ήλιους
μαζεύω ράθυμα μια μια τις μέρες και τις νότες
Και καθώς ο Αντάρης σιγοκαίει εγώ σιγοτραγουδώ στο ρυθμό
μιας λιτανείας που ποτέ δεν ήταν

(Κι αναρωτιέμαι..)

Ποιανού μύθου στο ζουμί έχω μεθύσει;
Ποιες απόκοσμες κραυγές (κραυγές ανθρώπινες) αντηχούν από μέσα;

Αυτό θα έπρεπε να είναι ένα τραγούδι φωτεινό ένα τραγούδι της ελπίδας
Μια ζεστή αρμονία στην κατα τ' άλλα παγωμένη κακοφωνία
των καταιγίδων του μυαλού

Λαμαρίνες χτυπημένες, φωνή πνιγμένη στο αίμα...

Και το τραγούδι συνεχίζει το σκοπό του
Αυτό σίγουρα είναι ένα τραγούδι αφιερωμένο
(Μια μελωδία ελπίδας όμως;
Ακόμα δεν αποφάσισα,
ακόμα δε ξέρω)

Πάμε..

"Ζωντανόν με δύο θανάτους" από ανώνυμο Κύπριο ποιητή του 16ου αιώνα.

"Ζωντανόν με δύο θανάτους"-κι όχι μόνο θα 'λεγα εγώ. "Ζωντανόν" με χίλιους θανάτους με τόσους θανάτους όσες οι μέρες που έχεις ζήσει, γιατί τι μπορεί να είναι άλλο παρά θάνατος, τα «αδιέξοδα», το τέρμα ενός δρόμου, η αλλαγή στο καθρέφτη, το πέρασμα από τη αμάθεια στο ψάξιμο και στη γνώση....; Χίλιοι θάνατοι και ταυτόχρονα χίλιες και τρεις γέννες.

"Το πιο γλυκό βιολί το παίζει ο θάνατος.."* κι αυτό τα λέει όλα. Όσες μελωδίες μπορείς να γράψεις πάνω στο βιολί τόσα χρώματα και τόσα πρόσωπα αλλάζει αυτός.
Άπειρες δηλαδή, μη πεπερασμένες, ατελείωτες, μοναδικές κάθε φορά!
Η ζωή είναι θάνατοι.Η ζωή είναι ένα τεράστιο ολοκαύτωμα πρώτα και μετά ό,τι άλλο!
Κι επειδή τ' αστεία δεν τελειώνουν ποτέ, ας γελάσουμε με τα μούτρα μας.
Ας γελάσουμε πρώτα με μας τους "πανέμορφα μοναδικούς" και μετά με όλους τους άλλους.
Με άντρες, με φίλους, με γυναίκες, με γκόμενες...
Γελάτε γιατί χανόμαστε**, ψοφάτε συνειδητά με ένα χαμόγελο στο στόμα γιατί αλλιώς δύσκολα τα βλέπω τα πράγματα.

Οι στρουθοκάμηλοι απ' όσα έχω ακούσει έχουν αρκετά ωραίο κρέας..δεν έχω φάει ποτέ για να πω την αλήθεια.
"Στρουθοκάμηλους" όμως από τους άλλους έχω φάει πολλούς στη μάπα!
Κάποτε τους βλέπω στον καθρέφτη, κάποτε δίπλα μου, κάποτε από "πάνω", κάποτε από "κάτω"..

"Ψοφάτε γιατί χανόμαστε"!!!!





* στίχος από Ήμερος ύπνος-Θ.Παπακωνσταντίνου
** κατά το "Γαμάτε γιατί χανόμαστε" από Τζίμη Πανούση

Ποια είναι τα όρια της φαντασίας;
Αν υπάρχουν όρια τότε μιλάμε για φαντασία ή για κάτι άλλο, ας πούμε «διευρυμένη» πραγματικότητα;
Όταν φανταζόμαστε κάτι είναι όλο δικό μας ή καλύτερα πόσο δικό μας είναι;
Ποια η σχέση μεταξύ φαντασίας και φαντασμάτων;
---------------------------------------------------------------------------------------------------

Πριν λίγες μέρες γνώρισα έναν τύπο ο οποίος μου είχε κάνει την εξής ερώτηση:
-«Μπορείς να φανταστείς ένα καινούργιο χρώμα;»....

Λίγο σύξυλο μ' άφησε για κανένα λεπτό και η απάντηση μου ήταν: «Ναι» εεεε.... «Όχι» ήθελα να πω!

-«Πάρε να 'χεις φίλε..»
-«Χμ...»

Μουσική από την ταινία "This is England"

(ήθελα να γράψω λίγα λόγια τόσο για τη μουσική όσο και για την ταινία αλλά μάλλον μου είναι πολύ δύσκολο..απλά να τη δείτε!!)