Θάνατος από ψηλά* μύρισε και πάλι!

Η "διεθνής κοινότητα", ή όπως θα μπορούσε εύκολα κάποιος να την ονομάσει, η διεθνής συμμορία των διαχειριστών του κεφαλαίου, δημιούργησε όλες τις απαραίτητες προϋποθέσεις για να βρει πάλι το πάτημα που χρειάζεται για να αμολήσει τα αφηνιασμένα της σκυλιά. Κι όλ' αυτά στο όνομα της (αστικής) δημοκρατίας, της πολυφωνίας και της διαφύλαξης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Από πού να ξεκινήσει κανείς για να αποδομήσει τις σαθρές προφάσεις και τα ανύπαρκτα τους επιχειρήματα; Από τον "πορτοκαλί παράγοντα" κατά τη διάρκεια της εισβολής στο βιετνάμ και τα ολέθρια αποτελέσματα της εκτεταμένης χρήση του (υπολογίζεται ότι οι Αμερικανοί ψέκασαν 80 εκ. λίτρα (!!) από τη συγκεκριμένη ουσία σε 3170 χωριά); Από τα χημικά κατά του Ιράν τη δεκαετία του 80; Από τα αμερικανικά στρατόπεδα εκπαίδευσης των επίδοξων "αγωνιστών της ελευθερίας και της Συριακής επανάστασης"; Tα παραδείγματα είναι δυστυχώς πολλά και δεν έχει κανένα απολύτως νόημα να συνεχίσω να τα απαριθμώ. Αυτό που εύγλωττα φαίνεται όμως από τα πιο πάνω είναι πως αυτοί που ήταν -και συνεχίζουν να είναι- υπεύθυνοι για την πλήρη αποσταθεροποίηση στην περιοχή αλλά και για την ύπαρξη και την χρήση των συγκεκριμένων χημικών ουσιών έρχονται  να δακτυλοδείξουν και να μιλήσουν από μια θέση δήθεν ιδεολογικής και ηθικής ανωτερότητας για: "κατάφωρη παραβίαση των διεθνών συμβάσεων", "για απαράδεκτη και καταδικαστέα χρήση όπλων μαζικής καταστροφής". Κάτι που πριν καλά καλά αποδειχτεί ως τέτοιο, αλαλάζοντας έχουν ήδη προσυπογράψει τα δημόσια κατηγορητήρια, έβγαλαν ήδη τα πορίσματα τους και τα επιχειρησιακά τους σχέδια για βομβαρδισμούς έχουν ήδη προχωρήσει.

Το προκλητικό αλλά και συνταρακτικό επίσης είναι πως η μόνη ένδειξη και η μόνη φωνή από τα Ηνωμένα 'Έθνη σε σχέση με τη χρήση σαρίν ήρθε από το στόμα της Κάρλα Ντελ Πόντε (μέλος της ανεξάρτητης αρχής των Ηνωμένων Εθνών για τον εμφύλιο στη Συρία) και η αλήθεια δεν είδα εκεί πέρα κανενός το αυτί να ιδρώνει. Ούτε φυσικά των ίδιων των ΗΕ (σαν βασικό όργανο της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ βεβαίως), ούτε του κ. Yes we Scan (φαντάζομαι οι κόκκινες γραμμές τον Μάη δεν υφίσταντο όπως φυσικά και οι παραβιάσεις του διεθνούς δικαίου) ούτε του "αριστερού" προέδρου Ολάντ (ο "άνεμος αλλαγής"..όπως θα έλεγαν οι του συ.ριζ.α) και πάει λέγοντας.

Το ζήτημα που εγείρεται είναι άλλο. Ποια επεκτατική ανάγκη εξυπηρετεί ο βομβαρδισμός της Συρίας; Ποια γεωπολιτικά παιχνίδια παίζονται από τα δυο αντιμαχόμενα στρατόπεδα (ΗΠΑ-Ρωσία/Κίνα) μαζί με τους συμμάχους τους και τι προσπαθεί ο καθένας απ' αυτούς να κερδίσει; Αυτές οι ερωτήσεις πρέπει να απαντηθούν γι' αρχή. Όλα τ' άλλα είναι απλά απεγνωσμένες προσπάθειες αποπροσανατολισμού, κοροϊδίας και εμπαιγμού με εκατόμβες θυμάτων και καταρράκτες αίματος στο φόντο!

Και επιμένω στο πιο πάνω αφού στα πλαίσια της γενικευμένης καπιταλιστικής κρίσης που βιώνουμε τα 5 τελευταία χρόνια, δεν μπορεί παρά το συγκεκριμένο επεισόδιο των ενδοιμπεριαλιστικών συγκρούσεων, εκτός άλλων, να σηματοδοτεί και επίσημα πλέον το τέλος της μεταψυχροπολεμικής πρωτοκαθεδρίας των ΗΠΑ σαν η παγκόσμια ισχυρή ηγεμονική "σταθερά". Δεν μπορεί πλέον μόνη να σηκώσει την παντιέρα του "εκδημοκρατιστή", του "απελευθερωτή"  όπως πχ. είχε κάνει στο Ιράκ, όπου ρητά είχε αποφασίσει πως με ή χωρίς την σύμφωνη γνώμη των ΗΕ και με ή χωρίς συμμαχίες η εισβολή θα γινόταν (Οκτώβρης 2002).
Και ακόμη και αν συνεχίσει τελικά στο μοναχικό δρόμο των βομβαρδισμών η θέση της αδιαμφισβήτητα πλέον έχει αποδυναμωθεί.

Όλα τα προηγούμενα φυσικά συμβαίνουν στο επίπεδο της βιτρίνας. Από πίσω με ταξική συνέπεια σιγοβράζει το κεφάλαιο (και οι προπαγανδιστικοί του μηχανισμοί) συνεχίζοντας το ολομέτωπο τσάκισμα κάθε μορφής αγώνα και αντίστασης και τον ανηλεή πόλεμο στην εργατική τάξη σε μια προσπάθεια του να αναδιαμορφωθεί και να ανασυγκροτηθεί επιστρέφοντας πίσω στα παραμύθια προ 2008 για "αέναους ρυθμούς ανάπτυξης" κτλ. Πιο συγκεκριμένα αυτό που βιώνει το προλεταριάτο είναι η συνεχής υποτίμηση της αξίας της εργατικής του δύναμης, ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας, επαναλαμβανόμενες ενέσεις ρευστότητας τρισεκατομμυρίων στον χρηματοπιστωτικό τομέα εις βάρος των δημοσίων ταμείων, εκφασισμός, θεωρίες των δύο άκρων, δαιμονοποίηση, στοχοποίηση και βίαιη καταστολή (με βάση το δόγμα της "μηδενικής ανοχής") σε οτιδήποτε έρχεται να διαταράξει την κανονική/κανονιστική αφήγηση και πάει λέγοντας.

Για μια μερίδα της εργατικής τάξης αυτό που ξετυλίγεται μπροστά της είναι ξεκάθαρο. Άλλα κομμάτια της παλεύουν να αλλάξουν δέρμα, άλλα σιωπούν, άλλα βλέπουν τον ουρανό και άλλα στέκονται με μίσος στην απέναντι όχθη.

Οι πόλεμοι, αυτά που συμβαίνουν γύρω μας, στις ζωές μας και αυτά που ενδεχομένως να συμβούν στο άμεσο μέλλον, δεν είναι τίποτα άλλο από τη "δημιουργική καταστροφή" που επιβάλλει σαν αναγκαιότητα ο καπιταλισμός στις κοινωνίες. Αυτό δηλαδή που χρειάζεται για να συνεχίσει να επιβιώνει στις δικές μας πλάτες, στο δικό μας ιδρώτα, στις δικές μας ζωές και τελικά στο δικό μας θάνατο.

Ως πότε όμως θα έχουν τα κορμιά και τις ζωές μας σαν δεδομένα; Ως πότε θα υπάρχει αυτή η "εκκωφαντικά" σιωπηρή συναίνεση;  Αυτές είναι οι σκέψεις που θα πρέπει να μας απασχολήσουν άμεσα. Ειδάλλως, οι εναλλακτικές είναι περιορισμένες στην εξής μια: Πρόσω ολοταχώς με κεκτημένη ταχύτητα για σύγκρουση με το τρέιλερ που έρχεται κατά πάνω μας!

Άρα είτε θα αλλάξουμε δρόμο και κατεύθυνση παίρνοντας το τιμόνι στα δικά μας χέρια είτε θα ψάχνουμε το "μαύρο κουτί" μέσα στα συντρίμμια. Αν φυσικά μας έχουν μείνει μάτια μετά την σύγκρουση..



*εξαιρούνται φυσικά οι συνεχιζόμενες εναέριες επιδρομές με drones που φαίνεται δεν έχουν κοπάσει λεπτό εδώ και τουλάχιστον μια δεκαετία..


  

'..the straight line is now regarded as the shortest distance between two people, as if they were points.'
                                                                                      απόσπασμα από αφορισμό Νο. 20, Μinima Μoralia, Τ. Adorno


    Καμία πολυπλοκότητα καμιά ιστορικότητα. Πού και πώς εξάλλου να χωρέσει ο αναστοχασμός και η διαλεκτική σκέψη σ΄ένα περιβάλλον όπου η κυρίαρχη αφήγηση μιλάει για "καιρικά φαινόμενα", "θυσίες", "για εξ αποκαλύψεως σωτήρες" κτλ.

    Πασχίζουν να μας πείσουν οι αστοί και οι παρατρεχάμενοί τους ότι βρεθήκαμε σ' αυτόν τον κόσμο μέσα από διαδικασίες παρθενογένεσης. Αποκομμένοι από το παρελθόν-άρα και το μέλλον-καταδικασμένοι να ζούμε σ ένα φαύλο προκάτ παρόν, κομμένο και ραμμένο στα μέτρα τους.

    Προφανώς έχουμε βιώσει αναρίθμητες ήττες-σε πολλά επίπεδα, εξού και ο χώρος για την πιο πάνω φλυαρία. Μια φλυαρία φυσικά που δεν βιώνεται απλά ως τέτοια, αλλά και σαν πραγματικότητα (διότι τι άλλο μπορεί να είναι οι ορδές των ανέργων, των μεταναστών, των ανασφάλιστων, των "κολασμένων της γης";;).

    Η εργατική τάξη, είτε αυτή βρίσκεται στα εργοστάσια, είτε στα πανεπιστήμια, είτε στα νοσοκομεία, είτε πίσω από ένα γραφείο εγκλωβίστηκε στα ανιστορικά παραμύθια της νομενκλατούρας, του "θεαματικού", του φασισμού/νεο-ναζισμού και του ρεφορμισμού της ενσωμάτωσης (call me σοσιαλδημοκρατία..).

    Δεν είμαι ούτε αισιόδοξος ούτε απαισιόδοξος για τις εξελίξεις.

    Είμαι όμως ταξικά συνειδητοποιημένος για το ρόλο του προλεταριάτου, σαν ραχοκοκκαλιά της ιστορίας, σαν καταλύτης και σαν διαμορφωτής.

    Και επιστρέφοντας στην αρχή, συνδυάζοντάς την με την 6η θέση του Μαρξ για τον Φόιερμπαχ¹, η ανθρώπινη ουσία δεν είναι ούτε πρέπει να καταλήξει αυτιστική, σημειακή. Αντίθετα, είναι 'το σύνολο των κοινωνικών σχέσεων' από τις οποίες καθορίζεται και καθορίζει και σαν τέτοια θα πρέπει να αντιμετωπιστεί και επαναστατικά να μετασχηματιστεί.








1. '..η ανθρώπινη ουσία δεν είναι μια αφαίρεση που ενυπάρχει μέσα στο απομονωμένο άτομο. Στην πραγματικότητά της είναι το σύνολο των κοινωνικών σχέσεων...' Μαρξ, 1845. 

Θα ήθελα να είχα λέξεις.
Όχι πάρα πολλές
Δυο-τρεις
Τόσες όσες χρειάζονται
Να σου πω όσα άφησα,
φοβούμενος την μυρωδιά σου

       Θα ξεκινήσω απ το τέλος. Πόσο βολικό θα ήταν να δακτυλοδείξω , αυτοί, αυτοί κι αυτοί. Για αρκετούς από εμάς είμαι σίγουρος ότι θα ήταν ότι πιο ιδανικόž ευχής έργο! Η μετακύληση της προσωπικής ευθύνης[1] στον Α και στο Β, είτε αυτοί αντιπροσωπεύουν άτομα είτε θεσμούς είτε συγκεκριμένες καταστάσεις είναι κάτι που έχει γίνει πλέον έξις φοβερή, πανταχού παρούσα και τα πάντα πληρούσα.  Τόσο το έχουμε συνηθίσει που οτιδήποτε άλλο μας ξενίζει ή ακόμη χειρότερα μας τρομάζει. Ο καθένας το τομάρι του μέχρι σ’ ένα σημείο. Στο σημείο που θα πρέπει να αναλάβεις ευθύνες και να επιλέξεις τον κόσμο μέσα στον οποίο θα κουβαλάς αυτό το τομάρι. Ακούγεται παράλογο (ίσως) για τον κάτοικο της Ανδρομέδας. Για τον γήινο του 21^ου αιώνα προφανώς όχι. Στο στρεβλωμένο λοιπόν και μπλεγμένο αυτό σκηνικό γυρεύουμε να πάρουμε θέση χάνοντας ήδη όμως ένα μεγάλο στοίχημα. Το στοίχημα της ελευθερίας.

      Το ποιοι νόμοι υπάρχουν, παρά να κάνω αναφορά σε συγκεκριμένο νομικό καθεστώς, είναι πιο σωστό θεωρώ να δούμε ποιος είναι ο εκάστοτε νομοθέτης. Μετά την είσοδο του κοινοβουλίου (κοινοβουλευτική δημοκρατία) στο πολιτικό προσκήνιο-κυρίως μετά τον αγγλικό εμφύλιο δηλαδή- οι νομοθέτες είναι οι «αντιπρόσωποι» του λαού αυτούς δηλαδή στους οποίους παραχώρησε την εξουσία ο λαός πιστεύοντας πως θα τον αντιπροσωπεύουν επάξια στην εξουσία, μιλώντας εδώ κυρίως για τις δυτικές κοινωνίες όπου το καπιταλιστικό μοντέλο ανάπτυξης είναι πλήρως ανεπτυγμένο. Σ’ αυτό το σημείο και σ’ αυτή τη ζεστή φωλιά είναι που γεννιούνται και μεγαλώνουν οι βολεμένες (αφού κάποιος άλλος καλός κύριος/α με προσέχει..) αδρανείς πολιτικά ορδές των ανθρώπων. Είναι πασιφανές όμως ποιος είναι ο διαχρονικός ρόλος των νομοθετών, σε ποιους βάζουν και σε ποιους γυρίζουν την πλάτη, και τι συμφέροντα υπηρετούν με θρησκευτική ευλάβεια. Τα ιστορικά παραδείγματα είναι τόσα πολλά δυστυχώς που δεν έχει νόημα να αναφερθούμε σε κάποιο συγκεκριμένο.

       Και μας μένει η κουλτούρα και η αυτογνωσία (θα σχολιάσω μόνο τη διαδικασία αυτογνωσίας αφού πιστεύω πως και στο «φολκλόρ» επίπεδο οι συσχετίσεις και τα δεδομένα είναι περίπου τα ίδια). Εδώ είναι που μπαίνουν σαν σφήνα οι θεσμοί (institutions). Για να αναγνωρίσεις που πατάς και τι γουστάρεις, πρέπει να μασήσεις τροφή που ταΐζουν μόνο τα θηρία (Π.Παυλίδης). Σχολεία, εκκλησία, πατρίδα, έθνη, οικογένεια όλα εμποτισμένα με μύθους, μισές αλήθειες, έχθρες και μίση. Και αφού τα μασήσεις καλά-καλά είσαι «ελεύθερος» (και θηρίο!) να βγεις να ψάξεις και συ (όπως τόσοι άλλοι-για να μη νιώθεις και μοναξιά..) να βρεις αυτό που θα σε ολοκληρώσει. Μέσα από το θέσφατο και το αλάνθαστο των θεσμών «μάθαμε» ποιοί είμαστε πριν μάθουμε από τι είμαστε.
      Και ερχόμαστε στο σήμερα μετά από τόσο καιρό να δούμε τι πήγε λάθος και συνεχίζουμε να κοιτάμε με τα μυωπικά γυαλιά όχι της ιδεολογία, όπως ο ποπ-αρτίστας Zizek συνηθίζει να λέει, αλλά μ’ αυτά που εστιάζουν πάνω στο θεαματικό και στο χυδαίο, στο ψόφιο και στο μελλοθάνατο. Το καθησυχαστικό διπλό ελιξίριο που συνδυάζει αρχικά λίγα λεπτά αυταρέσκειας, αυνανισμού και ηδονής (σαδομαζοχιστικής) με σκοπό το νανούρισμα(Sleep now in the fire-RATM) και τον σάπιο εφησυχασμό. Συνεχίζουμε να κοιτάμε με σφραγισμένα μάτια συνειδητοποιώντας το θέαμα και θεαματοποιώντας τη συνείδηση(G. Debord).

      Έτσι όπως γεννήθηκε!

Πέταξαν το νεκρό τους στα σκυλιά

Σύμφωνα με την ανακοίνωση του υπουργείου Υγείας, ο νεκρός πέθανε από ανακοπή καρδιάς και δεν έφερε κανένα τραύμα. Σύμφωνα δε με την ανακοίνωση της Αστυνομίας, αυτός μεταφέρθηκε με ασθενοφόρο που η ίδια η Αστυνομία κάλεσε από το Ζάππειο, δηλαδή εκατοντάδες μέτρα μακριά από το χώρο των επεισοδίων. Οι ίδιοι οι σύντροφοί του δήλωσαν σε δημοσιογράφους ότι ένιωσε δυσφορία από τη ρίψη χημικών (οι δηλώσεις αυτές μεταδόθηκαν από κανάλια και σάιτ). Χημικά, όμως, ρίχνει μόνο η Αστυνομία. Ας αφήσουμε που ο χώρος ήταν πηγμένος στα χημικά από τις επιχειρήσεις της προηγούμενης μέρας.

Εχθροί του λαού

Για μια φορά ακόμη, αντιστρέφεται η πραγματικότητα και τοποθετείται με το κεφάλι κάτω. Για μια φορά ακόμη, ντροπιασμένες αντιλήψεις μετατρέπονται σε ιδεολογήματα και με τη μορφή προπαγανδιστικού ενέσιμου διαλύματος καταβάλλεται προσπάθεια να εγχυθούν μέσα στο κίνημα.

Εχουμε ένα μείζον πολιτικό γεγονός; ένα κόμμα, που καμώνεται ότι είναι επαναστατικό, αναλαμβάνει να περιφρουρήσει το αστικό κοινοβούλιο, μη τυχόν και ξεσπάσει πάνω του η οργή των απεργών-διαδηλωτών. Το κάνει σε πλήρη συνεργασία με την κυβέρνηση, η οποία αποσύρει την Αστυνομία από τις συνήθεις θέσεις της, τις οποίες καταλαμβάνουν ορδές κρανοφόρων και ροπαλοφόρων μελών του εν λόγω κόμματος. Ακόμη και η θέση τους υποδηλώνει το ρόλο τους: πλάτη στη Βουλή - μέτωπο στους διαδηλωτές.

Αντί, λοιπόν, να έχουμε ομόφωνη, μαζική καταγγελία αυτού του κόμματος και του αστικού-χωροφυλακίστικου ρόλου που ανέλαβε να παίξει, αντί αυτό το κόμμα να στιγματιστεί ως εχθρός του λαού και προστάτης του αστικού συστήματος εξουσίας, ορισμένοι προχωρούν σε καταγγελίες μιας μερίδας διαδηλωτών που συγκρούστηκαν με τις δυνάμεις καταστολής αυτού του κόμματος, ενώ άλλοι τηρούν ίσες αποστάσεις.

Ομως, εν προκειμένω έχουμε γεγονότα έναντι των οποίων δεν χωρούν ίσες αποστάσεις. Μπορεί κανείς να έχει οποιαδήποτε άποψη για την τακτική ορθότητα των επιλογών του συγκεκριμένου κομματιού των διαδηλωτών, να κρίνει έτσι ή αλλιώς τη σκοπιμότητα κάθε ενέργειας, όμως αυτό αφορά μια συζήτηση μέσα στο κίνημα και με όρους κινήματος. Αντίθετα, το κόμμα που περιφρουρούσε τη Βουλή, ανεξάρτητα από την κοινωνική του σύνθεση (η οποία, άλλωστε, δεν είναι περισσότερο εργατική ή λαϊκή από την κοινωνική σύνθεση των «καθαρόαιμων» αστικών κομμάτων), ανεξάρτητα από το βερμπαλισμό με τον οποίο επενδύει τον πολιτικό του λόγο, ενήργησε ως εχθρός του λαού, αναλαμβάνοντας –με σαφή και απροκάλυπτο τρόπο– καθήκοντα δύναμης καταστολής του συστήματος.

Εν προκειμένω, λοιπόν, δεν χωρούν συμψηφισμοί. Δεν μπορείς να συγκρίνεις κονωνικά και πολιτικά ανόμοιες συμπεριφορές. Δεν μπορείς να εξισώνεις τα όποια (υπαρκτά ή ανύπαρκτα ή διογκωμένα) προβλήματα στο εσωτερικό ενός κινήματος με τις αντιθέσεις αυτού του κινήματος με τους εχθρούς του στον τομέα της καταστολής, είτε πρόκειται για τις επίσημες δυνάμεις καταστολής του κράτους είτε για «εθελοντές» κομμάτων όπως ο Περισσός. Πρέπει, καταρχήν, να ξεχωρίσουμε τις διαφορετικές ποιότητες και μετά να κάνουμε την όποια συζήτηση στο πλαίσιο της «ποιότητας-κίνημα».

Οι καταγγελίες για «δολοφονική επίθεση κουκουλοφόρων» ή οι ίσες αποστάσεις αποτελούν βούτυρο στο ψωμί της ηγεσίας του Περισσού, η οποία βρέθηκε στριμωγμένη και προσπαθεί να κρύψει τις πομπές της. Ακόμη και το θάνατο του δικού τους στελέχους, που αποδεδειγμένα δεν έχει οποιαδήποτε σχέση με τη σύγκρουση ΚΝΑΤ-διαδηλωτών, προσπαθούν να τον φορτώσουν σ’ αυτή τη σύγκρουση, βγάζοντας λάδι την κυβέρνηση. Ασελγούν πάνω σ’ έναν δικό τους νεκρό, σε μια προσπάθεια να αποφύγουν το καίριο ερώτημα («γιατί περιφρουρούσατε τη Βουλή από το λαό;») και να μουτζουρώσουν την εικόνα που είδε όλος ο κόσμος: οι δυνάμεις καταστολής του Περισσού περιφρουρούσαν τη Βουλή και οι δυνάμεις καταστολής του κράτους περιφρουρούσαν τον Περισσό.

Στο θέμα θα χρειαστεί να επανέλθουμε, γιατί το θεωρούμε (και είναι) μείζονος σημασίας.

http://kokkinostupos.blogspot.com/2011/10/blog-post_6073.html#more