Τετάρτη 24 Φεβρουαρίου 2010
[Ψες είδα όνειρο ένα δελφίνι να παίζει σκάκι στο βυθό μιας ξεχασμένης θάλασσας
Έψαχνα να με βρω αλλά δεν ήμουνα πουθενά!
..όλα καλά, όλα καλά μάλλον,
αφου μετά αποκοιμήθηκά!]
Τετάρτη 10 Φεβρουαρίου 2010
Σάββατο 6 Φεβρουαρίου 2010
touton einai, re maria
Παρασκευή 5 Φεβρουαρίου 2010
Θα ήθελα να σε γαμήσω τώρα, όχι αύριο.
Αύριο θα είναι πολύ αργά.Οι μπύρες όπου να'ναι θα ψοφήσουν
κι η φωνή σου είναι ανυπόφορη
Ακόμη ζαλίζομαι, αλλά ευτυχώς δεν έχω κάνει εμετό
Αν συνεχίσεις να μιλάς όμως σίγουρα θα γίνει κι αυτό
Φέρε και τον φίλο σου αν θες..αυτός απλά θα παρακολουθεί
θα του δώσω βιβλία να γλύφει, νομίζω έχω στο ψυγείο
Το άρωμα που φοράς κάτι μου θυμίζει, κάτι άρρωστο
κάτι πεθαμένο
Πάντα με γοήτευε ο Θάνατος
Μέχρι αύριο θα χαθεί όμως, κι αυτό κι εσύ
γι αυτό κόπιασε.
Δεν έχουμε πολύ χρόνο, μη ρωτάς
Οι Ζωντανοί παραμονεύουν και τα μισά ποτήρια
τα' χω ήδη κατουρήσει..
Ετικέτα: Οι ''δικές'' μου λέξεις
Δευτέρα 25 Ιανουαρίου 2010

Νιώθω τόσο αδύναμος όσο χρειάζεται για να γράψω!
Η υπεραξία της μέρας είν' η νύχτα..πόσο πιο μαλακία μπορεί ν΄ακουστεί;;
Η μέρα και μετά όλες οι πανέμορφες αποχρώσεις του μαύρου. Το τελευταίο σπίρτο που βράχηκε από μια μπόρα που κανένας μετεωρολογικός δορυφόρος δε θα μπορούσε να προβλέψει.
Φακός με φως πιο δυνατό κι απ' τον ίδιο τον ήλιο..42 φορές προσπάθησα να διαβάσω τις οδηγίες χρήσης αλλά και τις 43 απέτυχα.
I amuse myself, like a band on its final concert.
Έχω πυρετό ή μάλλον είχα πυρετό ή μάλλον κάνει απλά ζέστη ή μάλλον απλά δεν ήπια αρκετά..Μάλλον μάλωσα με το ποτήρι, μάλωσα με τη φωτιά, με τα ξύλα, με τα τζάκια με τον καπνό!
Πότε πύκνωσε ο αέρας πώς και δεν παίρνω ανάσα;;
Ρωτούσα κάποτε, τώρα δίνω τις απαντήσεις στις ερωτήσεις που ποτέ δεν ρώτησα..
-τότε γιατί ρωτούσες;
-διότι δεν είχα κάτι καλύτερο να κάνω!
-
-
-
-
-θα με περιμένεις έξω;
-ναι!
-Θα με περιμένει έξω!!Θα με περιμένει έξω!!..
(σιωπή)
------------------------------------------------------------------------
Μόλις έσπασε το βιτρώ από μια πέτρα!
Τι χρώμα ήταν η πέτρα;
Στο χρώμα τ' ουρανού..
ΥΓ.
Αμήν!
Δευτέρα 4 Ιανουαρίου 2010

He climbed up a tree. They chopped it down. He hid in a
Lake. They drained it. He crouched behind a mammoth.
They made it extinct. He flew on the wing with a vampire.
They put a stake through its heart. He floated away. They
reintroduced gravity. He became very kind. They outlawed
charity. He regressed so far he became a fish. They greatly
increased the velocity of evolution. He had gold in his mouth.
They de-transmuted it to lead. He killed an Englishman. They
legalized murder. He smoked heavily. They banned tobacco.
He remembered how to breathe. They poisoned the air. He
lead a rebellion. They took steps to rapidly quell it. He lay
in a cornfield. They harvested it. He took up residence in a
monastery. They closed all religious orders down. He tarried
a while on a strange staircase. They outlawed first storey or
more, buildings. He lingered in a dream they shut down
sleep. He fell in with the Night Marauders. They introduced
sunlight 24 hours a day. He imbibed a thick liquid. They made
it boil quickly in his bladder. He thought he was the Pope
they dismantled the remnants of religion. He dwelt within
an asylum. They emptied it and all like it. He lived in the
community until he died. They found a way to revive the
dead. He would live forever, they were powerless to stop it.
Από το βιβλίο: The Haunted Head από Nick Blinko
Δευτέρα 28 Δεκεμβρίου 2009

Αυτό είναι το τραγούδι της ελπίδας
Ένα τραγούδι αφιερωμένο
Πρωινό ξύπνημα καλοκαιριού,
βελούδινο σαν τα φτερά μιας πεταλούδας
Έτσι λοιπόν αδιάφορα, μακριά-κοντά σε ξένους ήλιους
μαζεύω ράθυμα μια μια τις μέρες και τις νότες
Και καθώς ο Αντάρης σιγοκαίει εγώ σιγοτραγουδώ στο ρυθμό
μιας λιτανείας που ποτέ δεν ήταν
(Κι αναρωτιέμαι..)
Ποιανού μύθου στο ζουμί έχω μεθύσει;
Ποιες απόκοσμες κραυγές (κραυγές ανθρώπινες) αντηχούν από μέσα;
Αυτό θα έπρεπε να είναι ένα τραγούδι φωτεινό ένα τραγούδι της ελπίδας
Μια ζεστή αρμονία στην κατα τ' άλλα παγωμένη κακοφωνία
των καταιγίδων του μυαλού
Λαμαρίνες χτυπημένες, φωνή πνιγμένη στο αίμα...
Και το τραγούδι συνεχίζει το σκοπό του
Αυτό σίγουρα είναι ένα τραγούδι αφιερωμένο
(Μια μελωδία ελπίδας όμως;
Ακόμα δεν αποφάσισα,
ακόμα δε ξέρω)
Ετικέτα: Οι ''δικές'' μου λέξεις


