Σάββατο 10 Δεκεμβρίου 2011
Ετικέτα: Οι ''δικές'' μου λέξεις
Παρασκευή 5 Φεβρουαρίου 2010
Θα ήθελα να σε γαμήσω τώρα, όχι αύριο.
Αύριο θα είναι πολύ αργά.Οι μπύρες όπου να'ναι θα ψοφήσουν
κι η φωνή σου είναι ανυπόφορη
Ακόμη ζαλίζομαι, αλλά ευτυχώς δεν έχω κάνει εμετό
Αν συνεχίσεις να μιλάς όμως σίγουρα θα γίνει κι αυτό
Φέρε και τον φίλο σου αν θες..αυτός απλά θα παρακολουθεί
θα του δώσω βιβλία να γλύφει, νομίζω έχω στο ψυγείο
Το άρωμα που φοράς κάτι μου θυμίζει, κάτι άρρωστο
κάτι πεθαμένο
Πάντα με γοήτευε ο Θάνατος
Μέχρι αύριο θα χαθεί όμως, κι αυτό κι εσύ
γι αυτό κόπιασε.
Δεν έχουμε πολύ χρόνο, μη ρωτάς
Οι Ζωντανοί παραμονεύουν και τα μισά ποτήρια
τα' χω ήδη κατουρήσει..
Ετικέτα: Οι ''δικές'' μου λέξεις
Δευτέρα 28 Δεκεμβρίου 2009

Αυτό είναι το τραγούδι της ελπίδας
Ένα τραγούδι αφιερωμένο
Πρωινό ξύπνημα καλοκαιριού,
βελούδινο σαν τα φτερά μιας πεταλούδας
Έτσι λοιπόν αδιάφορα, μακριά-κοντά σε ξένους ήλιους
μαζεύω ράθυμα μια μια τις μέρες και τις νότες
Και καθώς ο Αντάρης σιγοκαίει εγώ σιγοτραγουδώ στο ρυθμό
μιας λιτανείας που ποτέ δεν ήταν
(Κι αναρωτιέμαι..)
Ποιανού μύθου στο ζουμί έχω μεθύσει;
Ποιες απόκοσμες κραυγές (κραυγές ανθρώπινες) αντηχούν από μέσα;
Αυτό θα έπρεπε να είναι ένα τραγούδι φωτεινό ένα τραγούδι της ελπίδας
Μια ζεστή αρμονία στην κατα τ' άλλα παγωμένη κακοφωνία
των καταιγίδων του μυαλού
Λαμαρίνες χτυπημένες, φωνή πνιγμένη στο αίμα...
Και το τραγούδι συνεχίζει το σκοπό του
Αυτό σίγουρα είναι ένα τραγούδι αφιερωμένο
(Μια μελωδία ελπίδας όμως;
Ακόμα δεν αποφάσισα,
ακόμα δε ξέρω)
Ετικέτα: Οι ''δικές'' μου λέξεις
Κυριακή 24 Μαΐου 2009
(αν θεωρήσουμε το παρακάτω σφηνάκι τεκίλα τότε η φέτα πορτοκάλι ας είναι το τραγούδι..άρα όποιος κάνει τον κόπο να το διαβάσει ας μην ξεχάσει το "φρούτο" στο τέλος)
Βράδυ:
Πάρε το κεφάλι μου, κράτησέ το λίγο
Δεν αντέχει το σβέρκο τέτοιο βάρος
Αλλόκοτα δαιμόνια με νανούρισαν κι απόψε
Παρ' το, φίλησέ το, αγκάλιασέ το
Απόψε δε μου ανήκει
Υπόσχεση να το προσέχεις-Αλίμονό μου αν ποτέ επιστρέψω και δεν το βρω
Η μήτρα που το ξεπέταξε έχει από καιρό σαπίσει
Δύο σταγόνες ολοκαύτωμα αυτές οι σπηλιές κάτω απ' τα φρύδια
Παρ' τες σου τις δίνω. Δε μου ανήκουν, ανοίκειες από τότε που θυμάμαι
Σαν κραυγές σε αποικία κωφών
Σαν τα όνειρα ονειροπαρμένων τυφλών
Πρωί:
Χθες το βράδυ ψάρευα άσπρα περιστέρια στην άβυσσο του κόσμου
Χθες το βράδυ περίμενα την νύχτα αλλ' αυτή δε μου' κανε την χάρη
Χθες το βράδυ μέθυσα και κατάφερα να ψοφήσω
Χθες ψόφησα αλλά δεν μπόρεσα να πεθάνω
-"Καλά να περάσεις απόψε και ό,τι επιθυμείς!!"
---------------------------------------------
Πάρε το κεφάλι μου, κράτησέ το λίγο
Δεν αντέχω τόσο βάρος......
Ετικέτα: Οι ''δικές'' μου λέξεις
Σάββατο 21 Μαρτίου 2009

Συνήθιζα να χορεύω τους κεραυνούς και τις μαργαρίτες
Ο κύριος Π. αγωνιούσε πότε θα μεταλάβαινα τους γνωστούς στα "σανατόρια"
Θρίαμβος!
Κανονικός και μουδιασμένος τους έγλυφα τις σόλες!
Ζήλευα βλέπετε το Σκυλί
Όμως ήμουν λειψός.Λειψός και πεινασμένος,
αυτό μου σιγοψιθύριζαν κάτι φωνές στο ποτάμι κάθε φορά
Σε κάθε επιστροφή ειρωνικά και περιπαικτικά τα βλέμματα,
σαν βιτριόλι στις πληγές-δεν θα μπορούσαν να ήταν κι αλλιώς
Πρόστυχοι ανέκαθεν οι αυλικοί έστηναν με έπαρση
χυδαίες τις γιορτές και βίαιες τις φιέστες
Τόσο χυδαίες και τόσο βίαιες όσο οι χρυσελεφάντινές τους
μέρες και νύχτες.
Και κάποτε έδυα σε θάλασσες από ντροπή και αηδία
Σαν σε σήψη αιμορραγούσα κι έσταζα, φρικιαστικά παραδομένος
Και αυτές, με χαρά κι ικανοποίηση, έκαναν το ιερό τους καθήκον
Στο κουφάρι που θα ξέβραζαν μετά,
επάνω εκεί θ άφηναν μια σημείωση-ένα κομμάτι απ την Έρημη Χώρα:
"..Κείνο το λείψανο που φύτεψες στον
κήπο σου τον άλλο χρόνο;
Άρχισε να βλασταίνει;Πες μου,
θ' ανθίσει εφέτο;'Η μήπως η ξαφνική παγωνιά
πείραξε την βραγιά του;
Ω κράτα μακριά το Σκυλί
τον αγαπάει τον Άνθρωπο..."
Και κάπως έτσι, με τον Σίσυφο για οδηγό, θα ανατέλλουμε κηλιδωμένοι
αλλά αληθινοί
Τσαλακωμένοι αλλά πανέμορφα μοναδικοί
Μη όμως και ξεχαστούμε ή χειρότερα ξεγελαστούμε
Πάντοτε με ένα Σκυλί
Αυτό το αιώνια ερωτοχτυπημένο!
Ετικέτα: Οι ''δικές'' μου λέξεις
Κυριακή 11 Ιανουαρίου 2009

Δεν θ' απαρνηθείς ούτε μια στιγμή γαλήνης
ούτε μια διαστροφής
Δεν θ' απαρνηθείς ούτε δαίμονες
ούτε κι αγγέλους
Αυτή την τζούρα θα κατεβάσεις στα πιο βαθιά σώψυχά σου
Θα την κολλήσεις σαν ανίατη αρρώστια και θα γίνεται Ένα
Το Ένα,το Πραγματικό,το Βάρος το σωτήριο
Τιμή και δόξα σε σένα αιώνιε σχοινοβάτη
"Όμορφο φαντάζει από δω κάτω το καινούργιο σου Κοντάρι"
Ετικέτα: Οι ''δικές'' μου λέξεις
Πέμπτη 8 Ιανουαρίου 2009

Σκύβουνε, σφαλίζοντας τα μάτια
Θολωμένοι απ' τη σκόνη ενός γλυκού ονείρου
και ξεθυμαίνουν οι πληγές
Τ' ανοίγουνε και πάλι, πιστά στρατιωτάκια
από πάντα
Η αρρώστια του κόσμου βρωμερή και πνιγηρή
ξανά όπως πάντα
Ξανά!Ξανά!Ξανά!
Σαν το καμίνι στα μεταλλουργία
Ξανά!Ξανά!Ξανά!
Σαν το θρήνο του Θανάτου
Αληθινός σε χώρα ξένη
με μια φάτσα δανεική...
Σπαράζοντας τα βράδια λίγο πριν τα όνειρα
"Πού είναι το σπίτι μου;"
Με μια χαρακιά οικεία,πιο βαθιά απ' την άβυσσο την ίδια.
Ετικέτα: Οι ''δικές'' μου λέξεις
Πέμπτη 13 Νοεμβρίου 2008

Μαζεύτηκαν οι Πληβείοι με τους Πατρίκιους του πνεύματος μιαν αστεία μέρα του 278π.Χ.
Κάποιος ζήτησε τον λόγο,αυτόν τον ακολούθησαν κι Άλλοι:
Ένας μίλησε για το Καλό και το Κακό
Αυτός αγνοήθηκε σαν την Βίβλο στο ερμάρι κάποιου άθεου
Ένας Άλλος το ονόμασε "Πνεύμα" και γύρισε προς τα μέσα
Αυτός χάθηκε για πάντα σφαδάζοντας
Ένας Άλλος το βάφτισε "Κόσμο",
και τον έστειλε στο διάολο
Κάποιοι-αρκετοί-μίλησαν γι ελπίδα
Αυτής μόλις της είχαν ανάψει το καντήλι
Και στο τέλος δεν πήρανε καμία απάντηση
Και πόσο γελασμένοι που περίμεναν,
και πόσο γερασμένοι όλοι
Κάποιοι-στο μακρινό 278π.Χ.
Κάποιοι,μαζί μ' αυτούς κι εσύ
Εσύ μέσα απ' αυτούς
Εσύ κι οι Άλλοι-Εσύ δηλαδή οι Άλλοι
Ετικέτα: Οι ''δικές'' μου λέξεις
Παρασκευή 8 Αυγούστου 2008
Ετικέτα: Οι ''δικές'' μου λέξεις
Σάββατο 24 Μαΐου 2008

Για ένα κουφάρι άκλαυτο,αθρήνητο,λησμονημένο
Για μια ψυχή παράλυτη,παγωμένη,αγνή σαν χολέρα
Για μια φωτιά που όλο φούντωνε και όλο δεν έκαιγε
Για ένα πρόσωπο από πορσελάνη,για ένα σάτυρο,για έναν αλήτη,
για ένα κρασί ξινισμένο
Αιωνία σου η λήθη!
Ετικέτα: Οι ''δικές'' μου λέξεις



