" ..born to betray innovation in the name of tradition"

Ένας μαλακισμένος στίχος που με ταλαιπωρεί δε ξέρω και 'γω πόσο!
Το βλέπεις στα μάτια μας, εγώ πάντως το 'χω δει στα δικά μου.Είναι αυτή η αποκρουστική όψη του ανθρώπου που αναδιπλώνεται, που μαζεύει τις σάρκες του μπροστά σε κάθε καινούργιο.
Αυτή η σαπίλα του μυαλού, η αναπαραγόμενη μη-αμφισβήτηση στο όνομα της παράδοσης, της κληρονομιάς. Σ' αυτό που έμαθες, που σε 'χουν μάθει δεν έχει σημασία, το οποίο είναι τόσο δυνατό και τόσο έντονα αυτοανατροφοδοτούμενο που πολλές φορές δε σ' αφήνει ούτε καν να το αναγνωρίσεις
Πράττεις, περιοριζόμενος στη μη-πράξη, πιστεύοντας όμως το ακριβώς αντίθετο.
ΠΙΣΤΕΥΟΝΤΑΣ-το πιστεύεις δηλαδή, είναι δικό σου, είναι ιδιότυπο!

Τι ειρωνεία όμως! Στριφογυρίζεις σαν σβούρα γύρω από το κενό, προδίδοντας το καινοτόμο("betray innovation..") και ταυτόχρονα «πανηγυρίζεις»!

Στριφογυρίζοντας μια σβούρα τόσα χρόνια στο ίδιο σημείο είτε η ίδια θα φαγωθεί είτε το έδαφος από κάτω είτε και τα δύο μαζί.
Σπουδαίος λόγος για πανηγύρια, ε τι λέτε;;

Ο πίνακάς σου

Στρίβοντας το βλέμμα προς τα πίσω για να δεις τι απέμεινε από όλα τα προηγούμενα, ευτυχώς συνειδητοποιείς πως δεν έμεινε τίποτα λιγότερο και τίποτα περισσότερο απ' αυτά που έπρεπε να απομείνουν.
Λίγα, συμπαθητικά-όχι πάρα πολύ όμορφα όμως-αφού σίγουρα κάτι παρόμοιο δεν θα 'ταν αληθινό. Λίγα όσο λίγα τα μαγευτικά δευτερόλεπτα που αντέχει κάποιος κάτω απ' την θάλασσα και τόσο συμπαθητικά όσο μια καλή ταινία.
Καμιά υπερβολή-παλεύεις γι' αυτό-και καμιά ακτινοβολούσα "πολυχρωμία"!
Ένας πίνακας που όμοιό του δε ξανάδες με αποχρώσεις του μαύρου,της ησυχίας, του άδειου σπιτιού,του πρωινού πονοκεφάλου και τόσων άλλων που με μια μαγική πινελιά του χρόνου απεικονίζονται ζωντανά και παλλόμενα.
Ζωγραφισμένα με το δικό σου τρόπο, όπως εσύ τα είχες φανταστεί, αφήνοντας πίσω το φως απ' τις λάμπες και τα κεφάλια των αλόγων.
Ένα δώρο που το μαζεύεις το τυλίγεις με συμπάθεια και πίστη, το βάζεις κάτω απ' την μασχάλη και ξεκινάς την καινούργια αναζήτηση για να βρεις τον καινούργιο τοίχο που θα το στερεώσεις.

Γεμάτος αυτοπεποίθηση και σιγουριά προχωράς!

Τόση αυτοπεποίθηση όση χρειάζεται για να τον ξεχάσεις..

Μια ψοφισμένη πόλη σαν τις άλλες

Στα βήματα μιας ψοφισμένης πόλης η αγωνία για ζωή απλώνεται σαν καρκίνος και σε τρώει.Στα πρόσωπα, πίσω απ' τις σκιές, στα βλέμματα, στις μάσκες των βιτρινών.Η μεγαλύτερη αγωνία όμως είναι πού θα βρεθεί αυτό που ν' αξίζει τον κόπο να το κλέψεις.Ούτε να τ' αγοράσεις ούτε να το δανειστείς αλλά να το κλέψεις.
Ψάχνεις και όλο ψάχνεις-μάταια.Τίποτα δεν υπάρχει, δε ζει, δεν αναπνέει!
Όλα πλαστικά, όλα γκρίζα, όλα σε σειρά, όλα σε τάξη.Όλα πανέμορφα αδιάφορα με δανεικά χαμόγελα κι ολόλευκες οδοντοστοιχίες.

Πού να βρω κάτι που θ' αξίζει για να κλέψω;Το' χω ειλικρινά ανάγκη!!

Ένα βράδυ(τεκίλα-πορτοκάλι)

(αν θεωρήσουμε το παρακάτω σφηνάκι τεκίλα τότε η φέτα πορτοκάλι ας είναι το τραγούδι..άρα όποιος κάνει τον κόπο να το διαβάσει ας μην ξεχάσει το "φρούτο" στο τέλος)

Βράδυ:

Πάρε το κεφάλι μου, κράτησέ το λίγο
Δεν αντέχει το σβέρκο τέτοιο βάρος
Αλλόκοτα δαιμόνια με νανούρισαν κι απόψε
Παρ' το, φίλησέ το, αγκάλιασέ το
Απόψε δε μου ανήκει
Υπόσχεση να το προσέχεις-Αλίμονό μου αν ποτέ επιστρέψω και δεν το βρω
Η μήτρα που το ξεπέταξε έχει από καιρό σαπίσει
Δύο σταγόνες ολοκαύτωμα αυτές οι σπηλιές κάτω απ' τα φρύδια
Παρ' τες σου τις δίνω. Δε μου ανήκουν, ανοίκειες από τότε που θυμάμαι

Σαν κραυγές σε αποικία κωφών
Σαν τα όνειρα ονειροπαρμένων τυφλών

Πρωί:

Χθες το βράδυ ψάρευα άσπρα περιστέρια στην άβυσσο του κόσμου
Χθες το βράδυ περίμενα την νύχτα αλλ' αυτή δε μου' κανε την χάρη
Χθες το βράδυ μέθυσα και κατάφερα να ψοφήσω
Χθες ψόφησα αλλά δεν μπόρεσα να πεθάνω

-"Καλά να περάσεις απόψε και ό,τι επιθυμείς!!"
---------------------------------------------
Πάρε το κεφάλι μου, κράτησέ το λίγο
Δεν αντέχω τόσο βάρος......

Ο Χένρι το Μυαλό του, η Ζωή του και τα Παιχνίδια της

Homo liber nulla de re minus quam de morte coqitat;
et ejus sapientia non mortis sed vitae meditatio est.

Σπινόζα, Ηθική, μέρος iv, πρόταση 67 (από E. Shrodinger's "What is life")


...Τον έψαχναν παντού, άφαντος ο Χένρι. Είχαν περάσει ήδη τρεις ώρες και ήδη καθυστέρησαν δύο τρένα της γραμμής αφού δεν υπήρχε κανείς στο σταθμό για να δώσει οδηγίες. Τριάντα δύο χρόνια και τρεις μέρες έκανε την ίδια δουλειά κι ούτε μια μέρα δεν είχε δημιουργήσει αναστάτωση. Το αφεντικό του-καινούργιο, πριν πέντε μήνες τον είχαν διορίσει-, σαν όλα τα τυπικά αφεντικά που "σέβονται" τον εαυτό τους ξεκίνησε να βρίζει χριστοπαναγίες, αντίχριστους κι όλα τα συναφή. Ο Γκέοργκ, ένας από τους λίγους συναδέλφους που πέρασε μαζί του όλα αυτά τα χρόνια, ήξερε πως κάτι δεν πήγαινε καλά. Αρχικά σκέφτηκε να καθησυχάσει αυτή την "μαϊμού" που τσίριζε αλλά την αμέσως επόμενη στιγμή το είχε ήδη μετανιώσει. Θεώρησε πιο σημαντικό να φύγει και να αρχίσει να ψάχνει. Εξάλλου το ίδιο θα έκανε και γι αυτόν ο Χένρι δεν είχε καμία αμφιβολία στο μυαλό του.

Τρεις μέρες πριν ο Χένρι είχε θάψει το τελευταίο δυνατό ψέμα που μπορούσε να τον κρατήσει μακριά απ' τον εαυτό του. Στα 32 χρόνια ακριβώς. Όσα ήταν τα χρόνια της κόρης του πριν την "πάρουν" για το ψυχιατρείο. Παρανοϊκή σχιζοφρένεια του είχαν πει. Δεν είχε πολυκαταλάβει τους γιατρούς τι εννοούσαν αλλά γι αυτό που ήταν σίγουρος ήταν πως η Τζουλιέτ εδώ κι αρκετό καιρό δε ζούσε σ' αυτό τον κόσμο.

Ο ήρωάς μας άνηκε σ' αυτό το υποείδος των ανθρώπων που έχουν έμφυτη την ανάγκη για μια τυφλή αόριστη ελπίδα για κάτι καλύτερο στη ζωή τους. Πάντοτε θυμόταν να σιγοψιθυρίζει στον εαυτό του λόγια παρηγοριάς κι υποσχέσεων. Σε όλες τις αναποδιές προσευχόταν και περίμενε την Θεία παρέμβαση με την σιγουριά που αλλάζει η μέρα σε νύχτα. Τα πάντα ήταν χτισμένα γύρω ακριβώς από αυτό το στοιχείο κι ήταν τόσο δυνατό που όταν το ξερίζωσε από μέσα του δεν μπορούσε να αναγνωρίσει ούτε μια τρίχα επάνω στο κορμί του.

Πριν μια διετία είχε χάσει την μοναδική γυναίκα της ζωής του. Με αυτήν που είχε περάσει ολόκληρη τη ζωή του, απ' το σχολείο και μετά, και μ' αυτή που είχε μοιραστεί τα πάντα. Την είχε δει να αργοπεθαίνει στο κρεβάτι τους. Στο ίδιο το κρεβάτι που είχαν πνίξει παρέα τους πόνους τους και στο ίδιο το κρεβάτι που έπιναν, σταγόνα σταγόνα, λαίμαργα και διψασμένα τους πόθους τους. Το κρεβάτι τους πλέον δεν ήταν. Έπαψε να υπάρχει και στην θέση του έμεινε μόνο το νεκροκρέβατό της. Η ανάμνηση του τελευταίου βλέμματος που κατάφερε να της ρίξει είχε σφηνωθεί εκεί ακριβώς πίσω απ' τα μάτια του κι όπου και να γυρνούσε το κεφάλι, το άσπρο σάβανο στο μαραζωμένο, σταφιδιασμένο της κορμί τον ακολουθούσε.

Απ' αυτό δεν μπόρεσε ποτέ να ξεφύγει αλλά πιστός ακόμη στις αρχές του κατάφερε να ξεπεράσει τόσο τον πόνο όσο και τις πρώτες αμφιβολίες που είχαν γλιστρήσει τόσο ύπουλα και τόσο "βίαια" στο μυαλό του. Αυτό όμως όπως αποδείχτηκε ήταν μόνο η αρχή αφού στα επόμενα 2 χρόνια αυτό που ακολούθησε μετέτρεψαν με τον πιο επώδυνο τρόπο τις πρώτες του αμφιβολίες σε πεποίθηση. Την πεποίθηση της αμφιβολίας για το τι σημαίνει τελικά να ελπίζεις στα τυφλά σ' αυτές τις καταραμένες "καλύτερες ημέρες"...




ο τίτλος ακολουθεί το πρότυπο του τίτλο της ταινίας:The Cook the Thief His Wife and Her Lover

A collection of failures

-Πολύ χαίρομαι που σε βλέπω καλά!

-Δεν πας να βάλεις κανά γυαλί λέω 'γω..

------------------------------------------------------------------------------------------------------

-Ξέρω τι θα σε κάνει καλά!

-Σαν πολλά δε ξέρεις;

------------------------------------------------------------------------------------------------------

"Tilling my own grave to keep me level

Jam another dragon down the hole.."
M.J.K.

Οι πολύχρωμοι παπαγάλοι του «φαίνεσθαι»

Με αφορμή.... τα πάντα κάθε μέρα που περνά μας βάζει αντιμέτωπους τόσο με τα ίδια μας τα μούτρα όσο και με των άλλων. Αυτό που ομολογουμένως μου κάνει τρομερή εντύπωση είναι πώς μερικοί έχοντας μασήσει προφανώς τα φύλλα της Πυθίας "κηρυγματολογούν" και μελλοντολογούν.
Μου κάνει επίσης τρομερή εντύπωση πώς είναι οι ίδιοι αυτοί άνθρωποι οι οποίοι λένε ότι αυτό στο οποίο επιδίδονται με τόση επιμέλεια και συνέπεια είναι αυτό το οποίο καταδικάζουν περισσότερο από ό,τι άλλο.
Και πώς γίνεται κάθε φορά να είναι αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι που τους λείπει το χιούμορ. Αυτοί που δεν ανέχονται ένα αστείο, αυτοί οι γνωστοί "ατσαλάκωτοι" που "αναβλύζουν" ναφθαλίνη.
Εκτός άλλων πολλών(κυρίως κοινωνιολογικών) θεωρώ ότι ένα βασικό στοιχείο που εντοπίζεται μετά από προσπάθεια/ες προσέγγισης είναι ο ξεκάθαρος, ο πασιφανής διαχωρισμός μεταξύ του «φαίνεσθαι» και του «είναι».Αυτή η αυτοαναίρεση του άλλοτε κυρίαρχου «είναι» στο βωμό της εικόνας, συμβαδίζει θα λεγε κανείς με τις προσταγές της αρρωστημένα απαστράπτουσας ελαφρότητας του δυτικού απάνθρω-πολιτισμού (..καταχωρείται ο νεολογισμός στα πρακτικά).
Φυσικά θα ήταν πολύ εύκολο πιστεύω να μέναμε μόνο στο προηγούμενο("προσταγές..") αφού οι ευθύνες θα έπαιρναν χαρακτήρα πολιτικό και τελικά κανείς δεν θα τις αναλάμβανε. Αυτό που με προβληματίζει κυρίως είναι ποίες είναι αυτές οι εγγενής ιδιότητες/μη ιδιότητες που οδηγούν τελικά σ' αυτό το χάσμα.
Σαν πρώτο και σημαντικότερο θεωρώ την έλλειψη αυτοορισμού κι αυτοπραγμάτωσης. Ο πρώτος δηλαδή πυλώνας του «είναι» δεν υπάρχει η ακόμη κι αν υπάρχει δεν μας ανήκει. Είναι ένας παραστατός ξένος και ανοίκειος. Κι ακριβώς εδώ πέρα βρίσκονται οι μεγάλες εκάστοτε προσωπικές ευθύνες. Πώς μπορεί ο οποιοσδήποτε να νιώθει ικανοποιημένος εσωτερικά με κάτι το οποίο δεν του ανήκει, δεν τον χαρακτηρίζει αρά δεν μπορεί να ταυτιστεί μαζί του κι όμως το κάνει; Σίγουρα η έλλειψη παιδείας ή ακόμη χειρότερα η επιλεκτική παιδεία( η εκπαίδευση μόνο π.χ. ) δεν επιτρέπουν κάτι τέτοιο. Και το απαίδευτο πνεύμα προφανώς θα άγεται και θα φέρεται σε ξένα στενά και παράδρομους
Εδώ πέρα θα πρέπει να αναγνωρίσουμε όμως πως μια τέτοια διαδικασία δεν μπορεί και δεν πρέπει να θεωρείται σαν κάτι που θα τελειώσει σε κάποια στιγμή. Αυτός ο δρόμος της αυτογνωσίας είναι ένα βιβλίο χωρίς τελευταία σελίδα, σίγουρα όμως είναι ένας δρόμος πρώτα δικός μας για να τον ορίσουμε, για να υποψιαστούμε την ύπαρξή του και μετά των άλλων που απλά θα τον διανθίσουν.
Το δεύτερο σημείο που νομίζω αξίζει να σχολιασθεί είναι αυτό του «φαίνεσθαι». Σ' ένα άτομο στο οποίο λείπει ακόμα κι η υποψία του «είναι» η εικόνα δεν μπορεί να διηθηθεί, δεν μπορεί να φιλτραριστεί άρα γίνεται θέσφατο, θρησκεία και πεποίθηση. Η εικόνα με άλλα λόγια εσωτερικοποιείται γίνεται συνείδηση, δόγμα και από κει και πέρα απλά αναμεταδίδεται και διαιωνίζεται ίδια κι απαράλλακτη. Η θρησκεία του «φαίνεσθαι», που τελικά δεν είναι τίποτα άλλο από το αρρωστημένο και σάπιο «είναι» του σύγχρονού μας απάνθρω-πολιτισμού, έρχεται και κλείνει βίαια και χυδαία τα όποια εσωτερικά και ψυχικά κενά κουβαλάμε.
Με αυτόν τον γλυκό πανέμορφο υποκριτικό τρόπο γεμίσαμε αλλοπρόσαλλους, πολύχρωμους «παπαγάλους» που επειδή η κάθε προσπάθειά τους να στρέψουν το βλέμμα προς τα μέσα, τους τρομάζει και τους αφήνει μαρμαρωμένους επενδύουν στο πιο σίγουρο άλογο, αυτό της εικόνας πατώντας με χαρακτηριστική ευκολία πάνω από τον ίδιο τους τον εαυτό(πόσο μάλλον επάνω από άλλους), αυτόν που θα μπορούσε να «ήταν» αλλά δεν κατάφερε ποτέ να «είναι».
Στο τέλος άφησα κάτι που είχα διαβάσει πρόσφατα για ένα παιδικό θεατρικό(Ο γαργαληστής του Δημήτρη Μπασλάμ) το οποίο αναφέρεται κυρίως στο χαμόγελο και το οποίο πιστεύω μπορεί να συσχετιστεί με όλα τα παραπάνω, ειδικά στο σημείο για την έλλειψη του χιούμορ:
"Μιλά για ένα Ληστή,
Που αντί πόνο να προκαλεί,
Γέλιο περίσσιο μόνο παίρνει,
Και γέλιο μ' αγάπη μόνο σπέρνει."


Αυτά τα λίγα..