Θα ήθελα να είχα λέξεις.
Όχι πάρα πολλές
Δυο-τρεις
Τόσες όσες χρειάζονται
Να σου πω όσα άφησα,
φοβούμενος την μυρωδιά σου

       Θα ξεκινήσω απ το τέλος. Πόσο βολικό θα ήταν να δακτυλοδείξω , αυτοί, αυτοί κι αυτοί. Για αρκετούς από εμάς είμαι σίγουρος ότι θα ήταν ότι πιο ιδανικόž ευχής έργο! Η μετακύληση της προσωπικής ευθύνης[1] στον Α και στο Β, είτε αυτοί αντιπροσωπεύουν άτομα είτε θεσμούς είτε συγκεκριμένες καταστάσεις είναι κάτι που έχει γίνει πλέον έξις φοβερή, πανταχού παρούσα και τα πάντα πληρούσα.  Τόσο το έχουμε συνηθίσει που οτιδήποτε άλλο μας ξενίζει ή ακόμη χειρότερα μας τρομάζει. Ο καθένας το τομάρι του μέχρι σ’ ένα σημείο. Στο σημείο που θα πρέπει να αναλάβεις ευθύνες και να επιλέξεις τον κόσμο μέσα στον οποίο θα κουβαλάς αυτό το τομάρι. Ακούγεται παράλογο (ίσως) για τον κάτοικο της Ανδρομέδας. Για τον γήινο του 21^ου αιώνα προφανώς όχι. Στο στρεβλωμένο λοιπόν και μπλεγμένο αυτό σκηνικό γυρεύουμε να πάρουμε θέση χάνοντας ήδη όμως ένα μεγάλο στοίχημα. Το στοίχημα της ελευθερίας.

      Το ποιοι νόμοι υπάρχουν, παρά να κάνω αναφορά σε συγκεκριμένο νομικό καθεστώς, είναι πιο σωστό θεωρώ να δούμε ποιος είναι ο εκάστοτε νομοθέτης. Μετά την είσοδο του κοινοβουλίου (κοινοβουλευτική δημοκρατία) στο πολιτικό προσκήνιο-κυρίως μετά τον αγγλικό εμφύλιο δηλαδή- οι νομοθέτες είναι οι «αντιπρόσωποι» του λαού αυτούς δηλαδή στους οποίους παραχώρησε την εξουσία ο λαός πιστεύοντας πως θα τον αντιπροσωπεύουν επάξια στην εξουσία, μιλώντας εδώ κυρίως για τις δυτικές κοινωνίες όπου το καπιταλιστικό μοντέλο ανάπτυξης είναι πλήρως ανεπτυγμένο. Σ’ αυτό το σημείο και σ’ αυτή τη ζεστή φωλιά είναι που γεννιούνται και μεγαλώνουν οι βολεμένες (αφού κάποιος άλλος καλός κύριος/α με προσέχει..) αδρανείς πολιτικά ορδές των ανθρώπων. Είναι πασιφανές όμως ποιος είναι ο διαχρονικός ρόλος των νομοθετών, σε ποιους βάζουν και σε ποιους γυρίζουν την πλάτη, και τι συμφέροντα υπηρετούν με θρησκευτική ευλάβεια. Τα ιστορικά παραδείγματα είναι τόσα πολλά δυστυχώς που δεν έχει νόημα να αναφερθούμε σε κάποιο συγκεκριμένο.

       Και μας μένει η κουλτούρα και η αυτογνωσία (θα σχολιάσω μόνο τη διαδικασία αυτογνωσίας αφού πιστεύω πως και στο «φολκλόρ» επίπεδο οι συσχετίσεις και τα δεδομένα είναι περίπου τα ίδια). Εδώ είναι που μπαίνουν σαν σφήνα οι θεσμοί (institutions). Για να αναγνωρίσεις που πατάς και τι γουστάρεις, πρέπει να μασήσεις τροφή που ταΐζουν μόνο τα θηρία (Π.Παυλίδης). Σχολεία, εκκλησία, πατρίδα, έθνη, οικογένεια όλα εμποτισμένα με μύθους, μισές αλήθειες, έχθρες και μίση. Και αφού τα μασήσεις καλά-καλά είσαι «ελεύθερος» (και θηρίο!) να βγεις να ψάξεις και συ (όπως τόσοι άλλοι-για να μη νιώθεις και μοναξιά..) να βρεις αυτό που θα σε ολοκληρώσει. Μέσα από το θέσφατο και το αλάνθαστο των θεσμών «μάθαμε» ποιοί είμαστε πριν μάθουμε από τι είμαστε.
      Και ερχόμαστε στο σήμερα μετά από τόσο καιρό να δούμε τι πήγε λάθος και συνεχίζουμε να κοιτάμε με τα μυωπικά γυαλιά όχι της ιδεολογία, όπως ο ποπ-αρτίστας Zizek συνηθίζει να λέει, αλλά μ’ αυτά που εστιάζουν πάνω στο θεαματικό και στο χυδαίο, στο ψόφιο και στο μελλοθάνατο. Το καθησυχαστικό διπλό ελιξίριο που συνδυάζει αρχικά λίγα λεπτά αυταρέσκειας, αυνανισμού και ηδονής (σαδομαζοχιστικής) με σκοπό το νανούρισμα(Sleep now in the fire-RATM) και τον σάπιο εφησυχασμό. Συνεχίζουμε να κοιτάμε με σφραγισμένα μάτια συνειδητοποιώντας το θέαμα και θεαματοποιώντας τη συνείδηση(G. Debord).

      Έτσι όπως γεννήθηκε!

Πέταξαν το νεκρό τους στα σκυλιά

Σύμφωνα με την ανακοίνωση του υπουργείου Υγείας, ο νεκρός πέθανε από ανακοπή καρδιάς και δεν έφερε κανένα τραύμα. Σύμφωνα δε με την ανακοίνωση της Αστυνομίας, αυτός μεταφέρθηκε με ασθενοφόρο που η ίδια η Αστυνομία κάλεσε από το Ζάππειο, δηλαδή εκατοντάδες μέτρα μακριά από το χώρο των επεισοδίων. Οι ίδιοι οι σύντροφοί του δήλωσαν σε δημοσιογράφους ότι ένιωσε δυσφορία από τη ρίψη χημικών (οι δηλώσεις αυτές μεταδόθηκαν από κανάλια και σάιτ). Χημικά, όμως, ρίχνει μόνο η Αστυνομία. Ας αφήσουμε που ο χώρος ήταν πηγμένος στα χημικά από τις επιχειρήσεις της προηγούμενης μέρας.

Εχθροί του λαού

Για μια φορά ακόμη, αντιστρέφεται η πραγματικότητα και τοποθετείται με το κεφάλι κάτω. Για μια φορά ακόμη, ντροπιασμένες αντιλήψεις μετατρέπονται σε ιδεολογήματα και με τη μορφή προπαγανδιστικού ενέσιμου διαλύματος καταβάλλεται προσπάθεια να εγχυθούν μέσα στο κίνημα.

Εχουμε ένα μείζον πολιτικό γεγονός; ένα κόμμα, που καμώνεται ότι είναι επαναστατικό, αναλαμβάνει να περιφρουρήσει το αστικό κοινοβούλιο, μη τυχόν και ξεσπάσει πάνω του η οργή των απεργών-διαδηλωτών. Το κάνει σε πλήρη συνεργασία με την κυβέρνηση, η οποία αποσύρει την Αστυνομία από τις συνήθεις θέσεις της, τις οποίες καταλαμβάνουν ορδές κρανοφόρων και ροπαλοφόρων μελών του εν λόγω κόμματος. Ακόμη και η θέση τους υποδηλώνει το ρόλο τους: πλάτη στη Βουλή - μέτωπο στους διαδηλωτές.

Αντί, λοιπόν, να έχουμε ομόφωνη, μαζική καταγγελία αυτού του κόμματος και του αστικού-χωροφυλακίστικου ρόλου που ανέλαβε να παίξει, αντί αυτό το κόμμα να στιγματιστεί ως εχθρός του λαού και προστάτης του αστικού συστήματος εξουσίας, ορισμένοι προχωρούν σε καταγγελίες μιας μερίδας διαδηλωτών που συγκρούστηκαν με τις δυνάμεις καταστολής αυτού του κόμματος, ενώ άλλοι τηρούν ίσες αποστάσεις.

Ομως, εν προκειμένω έχουμε γεγονότα έναντι των οποίων δεν χωρούν ίσες αποστάσεις. Μπορεί κανείς να έχει οποιαδήποτε άποψη για την τακτική ορθότητα των επιλογών του συγκεκριμένου κομματιού των διαδηλωτών, να κρίνει έτσι ή αλλιώς τη σκοπιμότητα κάθε ενέργειας, όμως αυτό αφορά μια συζήτηση μέσα στο κίνημα και με όρους κινήματος. Αντίθετα, το κόμμα που περιφρουρούσε τη Βουλή, ανεξάρτητα από την κοινωνική του σύνθεση (η οποία, άλλωστε, δεν είναι περισσότερο εργατική ή λαϊκή από την κοινωνική σύνθεση των «καθαρόαιμων» αστικών κομμάτων), ανεξάρτητα από το βερμπαλισμό με τον οποίο επενδύει τον πολιτικό του λόγο, ενήργησε ως εχθρός του λαού, αναλαμβάνοντας –με σαφή και απροκάλυπτο τρόπο– καθήκοντα δύναμης καταστολής του συστήματος.

Εν προκειμένω, λοιπόν, δεν χωρούν συμψηφισμοί. Δεν μπορείς να συγκρίνεις κονωνικά και πολιτικά ανόμοιες συμπεριφορές. Δεν μπορείς να εξισώνεις τα όποια (υπαρκτά ή ανύπαρκτα ή διογκωμένα) προβλήματα στο εσωτερικό ενός κινήματος με τις αντιθέσεις αυτού του κινήματος με τους εχθρούς του στον τομέα της καταστολής, είτε πρόκειται για τις επίσημες δυνάμεις καταστολής του κράτους είτε για «εθελοντές» κομμάτων όπως ο Περισσός. Πρέπει, καταρχήν, να ξεχωρίσουμε τις διαφορετικές ποιότητες και μετά να κάνουμε την όποια συζήτηση στο πλαίσιο της «ποιότητας-κίνημα».

Οι καταγγελίες για «δολοφονική επίθεση κουκουλοφόρων» ή οι ίσες αποστάσεις αποτελούν βούτυρο στο ψωμί της ηγεσίας του Περισσού, η οποία βρέθηκε στριμωγμένη και προσπαθεί να κρύψει τις πομπές της. Ακόμη και το θάνατο του δικού τους στελέχους, που αποδεδειγμένα δεν έχει οποιαδήποτε σχέση με τη σύγκρουση ΚΝΑΤ-διαδηλωτών, προσπαθούν να τον φορτώσουν σ’ αυτή τη σύγκρουση, βγάζοντας λάδι την κυβέρνηση. Ασελγούν πάνω σ’ έναν δικό τους νεκρό, σε μια προσπάθεια να αποφύγουν το καίριο ερώτημα («γιατί περιφρουρούσατε τη Βουλή από το λαό;») και να μουτζουρώσουν την εικόνα που είδε όλος ο κόσμος: οι δυνάμεις καταστολής του Περισσού περιφρουρούσαν τη Βουλή και οι δυνάμεις καταστολής του κράτους περιφρουρούσαν τον Περισσό.

Στο θέμα θα χρειαστεί να επανέλθουμε, γιατί το θεωρούμε (και είναι) μείζονος σημασίας.

http://kokkinostupos.blogspot.com/2011/10/blog-post_6073.html#more

4/4

βασικός ρυθμός, σ'αυτό το ρυθμό θα χτυπιέσαι
κλειστοφοβικά, στα τύμπανα του "πολέμου"

και μόλις αποφασίσεις να ξεστραβωθείς έλα να τα πούμε
θα σου δείξω πώς είναι τα 7/8

κούκλα!